Dysforia i niezgodność płciowa u dzieci i młodzieży

Szkolenie jest skierowane do osób pracujących w obszarach wsparcia psychologicznego, psychoterapeutycznego czy pedagogicznego, które chcą poszerzyć swoją wiedzę w obszarze pracy z dziećmi i młodzieżą doświadczającymi dysforii płciowej lub niezgodności płciowej oraz lepiej rozumieć, jak udzielać im wspierającej, profesjonalnej i etycznej pomocy.

Szkolenie ma charakter wprowadzająco-praktyczny i koncentruje się na realnych wyzwaniach, z jakimi osoby pracujące w obszarze pomocowym spotykają się w pracy z dziećmi, młodzieżą i ich rodzinami.

Osoby uczestniczące uporządkują wiedzę teoretyczną, poznają aktualne ramy diagnostyczne oraz otrzymają konkretne wskazówki dotyczące pracy klinicznej, komunikacji terapeutycznej, współpracy interdyscyplinarnej i podejmowania decyzji zawodowych w obszarach wymagających szczególnej uważności etycznej.

W trakcie szkolenia omówimy i zobrazujemy na przykładach:

• Aktualne definicje oraz kryteria diagnostyczne ICD-11 i DSM-5-TR wraz z ich praktycznym znaczeniem w pracy psychologa, seksuologa i terapeuty,
• Najważniejsze pojęcia związane z tożsamością płciową, ekspresją płciową oraz orientacją psychoseksualną, tak aby osoby uczestniczące mogły pracować w oparciu o rzetelną wiedzę naukową,
• To, jak rozumieć niezgodność płciową i dysforię płciową nie tylko definicyjnie, ale również przez pryzmat doświadczenia dziecka lub nastolatka,
• Wybrane elementy różnicowania niezgodności płciowej i dysforii od współwystępujących lub częściowo nakładających się trudności, takich jak skutki przemocy, stres mniejszościowy, objawy pourazowe, trudności związane z obrazem ciała czy inne problemy psychiczne,
• Najczęstsze obszary trudności psychicznych i społecznych występujących u młodzieży transpłciowej, w tym wpływ odrzucenia i przemocy,
• Zasady prowadzenia wspierającej, ale jednocześnie klinicznie odpowiedzialnej relacji terapeutycznej i pomocowej,
• Rolę rodziny, szkoły i innych dorosłych w tworzeniu środowiska wspierającego albo obciążającego,
• Zasady współpracy interdyscyplinarnej: psychologa, seksuologa, psychiatry, endokrynologa,
• Sposób myślenia o przypadku klinicznym: od rozumienia sytuacji młodej osoby i jej środowiska po planowanie adekwatnych form wsparcia.